AALSMEER - Is de Uiterweg een modelstraat of een racebaan? Volgens veel lezers een racebaan. Regelmatig krijgt onze redactie signalen dat de gemeente actie moet ondernemen tegen de coureurs. Is de Uiterweg echt onveilig of wordt het vooral zo gevoeld?
Om een beeld te kunnen vormen zet ik graag een en ander op een rijtje. Op zich kent de Uiterweg namelijk een paar punten die ons veiligheidsgevoel niet echt ten goede komen. Ten eerste het aantal uitritten. Er is waarschijnlijk geen andere weg in Nederland die meer uitritten kent. Iedere uitrit verbergt ook nog eens een wereld aan toeristen, woonarken of andere bedrijvigheid. Het tweede punt is dat de Uiterweg relatief lang is en dood loopt Alle verkeer moet via de Stationsweg rijden. Het ophaalbruggetje, halverwege, is ook iets waar we niet om heen kunnen. Als automobilist zie je pas op het laatste moment dat er een tegenligger op je afkomt. Tenzij je in een hoge auto rijdt natuurlijk. Een ander punt zijn de vrachtwagens. Zij hebben geen enkele mogelijkheid om te keren. Met als gevolg dat ze vaak over een grote afstand achteruit moeten rijden.
En dan de rode suggestiestroken. Het lijken fietsstroken maar zijn dat niet. De bedoeling van deze stroken is om de weg optisch smaller te maken waardoor de snelheid er uit gaat. Het is automobilisten niet verboden over deze strook te rijden. Als laatste noem ik het zogenaamde voetpad. Op veel plaatsen erg smal, te smal. Een brede kinderwagen, rolstoel of invalidenautootje moet vaak gebruik maken van de rijbaan. Fietsers gebruiken soms ook het voetgangersgedeelte. Zeer waarschijnlijk omdat ze veilig willen rijden en dus niet voor de suggestiestrook kiezen. En dan ben ik waarschijnlijk nog wel ergens een punt vergeten. Auto's die hier rijden geven vooral de indruk harder te rijden dan 50 km/u. Dat komt door de enorme drukte zoals hierboven omschreven. Des te drukker en onoverzichtelijker een weg is des te hoger lijken de snelheden. Ik weet dat bij snelheidscontroles het aantal overtredingen steeds minimaal is. Ook weet ik dat degene die wel te snel reden juist bewoners zelf waren. Wat ik maar bedoel te zeggen is: 'vorm uw eigen beeld'. Realiseert u zich genoemde punten wanneer u over deze weg rijdt. Dan krijgen we een veiligere Uiterweg. In ieder geval veiliger voor ons gevoel.
MIJDRECHT - Onze gemeente moet zich schamen. Door haar toedoen worden levensgevaarlijke situaties in de hand gewerkt. Zoals vorige week toen de ramen van het gemeentehuis werden gelapt. Bij die werkzaamheden werd een bijzonder slecht voorbeeld gegeven.
Op het gebied van verkeersveiligheid nemen onze gemeentebestuurders het niet zo nauw. Dat hebben we de afgelopen weken weer kunnen lezen. Ook de missers die ik de afgelopen jaren in deze column heb mogen aangedragen verdwenen steeds in een laatje van een ambtenaar. Terwijl het de gemeente toch op een presenteerblaadje, zonder rekening, werd aangedragen. Wat dat betreft kan onze gemeente een voorbeeld nemen aan Aalsmeer. Daar worden, meestal in dezelfde week als de editie van deze krant verschijnt, maatregelen genomen. Dan heb ik het plezierige gevoel dat ik niet voor niets schrijf. Ik begin het door te krijgen. Het gaat in De Ronde Venen vooral om de centen. Deze week heb ik weer zo'n 'bespaar'puntje.
Op de Nederlandse wegen, dus ook in Mijdrecht, kun je twee soorten voertuigen tegenkomen. De eerste groep heeft een kenteken aan de achter en/of voorzijde en staat geregistreerd bij het RDW. De tweede groep, zoals de tractoren en/of rijdende werktuigen, heeft geen kenteken. Deze hebben wel een zogenaamde oranje driehoek aan de achterzijde.Wat de beide groepen gemeen hebben, is dat ze op de Nederlandse weg moeten zijn toegelaten. Dit houdt dan minimaal de verplichting in dat ze onder andere voorzien moeten zijn van spiegels, richtingaanwijzers en remlichten. Alle andere motorvoertuigen mogen NIET op de openbare weg te vinden zijn. Zelfs niet heel eventjes om bijvoorbeeld ergens de ramen te lappen. De Ronde Venen heeft daar maling aan. Of ontbreekt het haar aan de nodige verkeerskennis? De gemeente laat haar ramen lappen door een bedrijf die het met de veiligheidsvoorschriften niet zo nauw neemt. Midden op de weg wordt een (niet toegelaten) apparaat neergezet waarmee de glazenwasser omhoog gebracht kan worden. Ik heb deze hoogwerker zelfs over de weg zien rijden. Met de bestuurder ergens hoog in een bakkie. Zonder voldoende zicht op de weg. Geen afzetting met oranje kegels, geen verkeersregelaar, helemaal niets. levensgevaarlijk!! Bij het beoordelen van een offerte wordt door de ambtenaren waarschijnlijk aan de goedkoopste de klus gegund. Veiligheid en werken volgens de Nederlandse wetgeving is kennelijk geen onderdeel van een gemeentelijke opdracht. Dat zou het wel moeten zijn. Dan maar een wit wijntje minder, zou ik zeggen.
MIJDRECHT - Albert Heijn. In Mijdrecht hebben we er twee van. Een donkere en een lichte. Zo worden ze in ieder geval genoemd door Bastiaan, mijn 4 jarige kleinzoon. De reden van deze verzonnen namen is kinderlijk simpel. De donkere AH heeft een donkere parkeergarage. En over die garage gaat het in deze column.
In de donkere Albert Heijn hoorde ik een echtpaar praten over de daar aanwezige 'blauwe zone'. ,,Het is privéterrein, dus hoeven we de parkeerkaart niet te plaatsen", hoorde ik de man tegen zijn vrouw zeggen. De man had daar geen gelijk in. Eerlijk gezegd nam ik niet de moeite om ze aan te spreken. Ten slotte was het een mooie casus voor mijn volgende column. De man en vrouw riskeerden wel degelijk zo'n geel velletje onder de ruitenwisser van hun bolide. Het is een misverstand dat ik al jaren hoor. Niet alleen tijdens het winkelen maar ook op gezellige verjaardagsfeestjes. Van die feestjes waarop iedereen met mij over verkeerszaken begint en zijn/haar kennis begint te spuien. Iedereen, zelfs onze handhavers, zijn er vaak van overtuigd dat de Wegenverkeerswetgeving niet geldt op privéterreinen. Een misverstand dat ik deze week voor eens en altijd de wereld uit wil helpen. In ieder geval uit De Ronde Venen. Om het u uit te leggen ga ik gemakshalve uit van twee soorten privéterrein. De eerste is een afgesloten fabrieksterrein. De Cindu in Uithoorn en Johnson Wax in Mijdrecht zijn daar prima voorbeelden van. Een slagboom zorgt voor de afsluiting en een portier bepaalt wie er wel of niet naar binnen mag. Deze terreinen zijn zodoende niet vrij toegankelijk voor het verkeer en vallen daarmee buiten de Wegenverkeerswet. Om enige verwarring betreffende aansprakelijkheid te voorkomen hebben veel van deze bedrijven een groot bord bij de ingang staan. Hierop staat duidelijk geschreven dat op hun terrein wel degelijk de Wegenverkeerswetgeving van toepassing is. Het tweede soort privéterrein is vrij toegankelijk. Voorbeelden hiervan zijn de los- en laadplaatsen van Blokker of het tankstation / autowasstraat van BP Bakker. Op deze plaatsen zullen we allemaal een helm moeten dragen wanneer we op de bromfiets zitten en een gordel als de auto bestuurd wordt. De politie kan daar, zonder enige beperking, bekeuren. U begrijpt inmiddels vast al hoe het zit met de 'blauwe zone' in de donkere Albert Heijn. Inderdaad, hij is vrij toegankelijk en zodoende zijn alle verkeersregels daar gewoon van toepassing. U kunt er zelfs een bon krijgen wanneer u uw dimlichten niet inschakelt. Ten slotte is het donker in de donkere Albert Heijn.
MIJDRECHT - Een vrouw kwam briesend de Mijdrechtse doe-het-zelfmarkt Karwei binnen. ,,Er staan hier voor de deur weer eens auto's op de invalidenplaatsen. Ik heb mijn auto er gewoon voor gezet. Dat jullie het weten!" Vervolgens verdween mevrouw, zittend in haar rolstoel, tussen het hout, behang, spijkers en verf.
De medewerker van Karwei, door wie ik op dat moment geholpen werd, probeerde zich nog te verontschuldigden. Op zich een logische en vooral zakelijke reactie. Maar was deze verontschuldiging verkeerstechnisch helemaal terecht? Nee, dat was hij niet. Als er één auto fout geparkeerd stond was het de auto van onze briesende vrouw wel. Haar auto stond namelijk op dat moment dubbel geparkeerd en belemmerde iemand anders het wegrijden. Op de grote parkeerplaats, net voor de toegangsdeuren van Karwei, liggen twee speciale parkeerplaatsen. Deze plaatsen hebben van Karwei de bestemming gekregen als parkeerplaats voor haar klanten die minder goed ter been zijn. Op het wegdek is hiervoor een afbeelding van een persoon in een rolstoel aangebracht. Spijtig voor Karwei is dit staaltje schilderwerk niet voldoende! Hun goede bedoeling heeft namelijk geen enkele rechtsgeldigheid. De politie kan daar geen bekeuring uitschrijven. Dat wordt pas mogelijk wanneer er een echt verkeersbord (E6) geplaatst is. Zo'n verkeersbord geeft aan dat de betreffende parkeerplaatsen, wettelijk gezien, uitsluitend voor gehandicapten bestemd zijn. Hierin zijn twee soorten te onderscheiden. Ten eerste het algemene bord. Deze mag door iedereen met een (Europese) parkeerkaart gebruikt worden. En ten tweede de borden waarbij tevens een kenteken wordt aangegeven. Op deze plaatsen mag uitsluitend door het genoemde kenteken geparkeerd worden. Blijft natuurlijk wel dat iedereen de intentie van Karwei moet kunnen begrijpen. Tenslotte zijn er parkeerplaatsen genoeg. Zeker voor degenen die nog in staat zijn een paar meter te lopen. Het is jammer dat er korte tijd geleden uitsluitend reclameborden zijn geplaatst op de grote parkeerplaats. Het plaatsen van parkeerborden had in één moeite meegenomen kunnen worden. Wanneer de voorgeschreven borden er wel gestaan zouden hebben was één telefoontje naar de politie voldoende geweest. Zonder al te veel moeite hadden zij onder de ruitenwisser van de foutparkeerders een gele bon kunnen plakken. En die is goed voor zo'n 160 euro. Zo kan het klussen toch nog duur uitpakken.
WILNIS - Vrij spel voor snelheidsmaniakken? Racen maar. Trap gerust het gaspedaal in tot 80 kilometer per uur. Niet buiten de bebouwde kom maar daarbinnen. Geen politieagent of agente die, met een geijkte lasergun in de hand, een snelheidsbon zal kunnen uitschrijven.
Als voetganger of fietser mag je er toch van uitgaan dat 50 kilometer per uur voor auto's en motoren de maximale snelheid is. Zeker binnen de bebouwde kom. Maar niet in Wilnis! Rijdend over de Veenweg, vanaf de Mijdrechtse Industrieweg kom je als weggebruiker het blauwe rechthoekige bord 'einde bebouwde kom' tegen. Vooral jonge automobilisten trappen na het zien van een dergelijk bord de rechtervoet graag wat dieper in. Omhoog met die snelheid. Liefst de kilometerteller iets over de 80 want de politie corrigeert toch nog drie kilometer. Harder rijdend kun je zelfs zonder problemen vanaf de Veenweg linksaf de Veenman inslaan. Deze straat ligt in een vrij jonge wijk. Een wijk waar vaders en moeders hun kinderen veilig denken te kunnen laten sporten, spelen en fietsen. Een bord 'bebouwde kom Wilnis' of andere snelheidsbeperking is hier om een of andere reden niet aanwezig. Bord '50' bij het begin van een bebouwde kom is niet noodzakelijk. Zo ook niet het bord 'einde 50'. Een blauw bord voorzien van de gemeentenaam, met of zonder diagonale streep is voldoende. Die borden geven daarmee de grens van de bebouwde kom aan. Indirect dus ook de maximaal toegestane snelheid. Komend vanuit Wilnis staan wel twee borden. Einde bebouwde kom Wilnis en aanvang bebouwde kom Mijdrecht. Precies zoals het hoort. Een mooie taak voor de wegbeheerder komende week.
Er wordt keihard gewerkt aan het Nederlandse wegennet. En als weggebruikers spuien wij hierover graag ons ongenoegen. De wegenbouwers moeten het daarbij ontzien. Kranten staan er vol van. Claxonneren, middelvinger opsteken, schreeuwen en - ondanks de snelheidsbeperkingen - vooral hard blijven rijden.
Onlangs reed ik op de motor over de A2 naar het zuiden, richting Maastricht. In de omgeving van Eindhoven werd het aanzienlijk drukker op de weg. Er wordt daar flink aan de weg getimmerd. Opvallend was, dat ondanks de drukte, het verkeer doorstroomde. Misschien niet zo snel als ik gewild zou hebben, maar toch.
Ook op de A2 tussen Amsterdam Utrecht - daar waar de A2 de N201 kruist - wordt hard gewerkt aan wegverbeteringen. Een viaduct moet daar plaatsmaken voor twee nieuwe. En dan zijn er de werkzaamheden op verkeersplein Holendrecht en de klus bij Abcoude waar nieuwe op- en afritten in combinatie met een nieuw viaduct worden aangelegd. Zo zijn er nog enkele gigantische projecten aan te wijzen. Plots realiseerde ik mij dat op ieder project hardwerkende wegenbouwers hun uiterste best doen. Niet alleen de mannen die het asfalt leggen en de vangrail plaatsen , maar ook ingenieurs, viaductenbouwers, machinisten, plaatsers van de verkeers- en routeborden enz. enz. Tot de verkeersregelaars aan toe. Wat mij daarbij het meest opvalt is de creativiteit die de wegenbouwers tentoonspreiden. Het is indrukwekkend te zien hoe de werkzaamheden in etappes worden uitgevoerd. Viaducten, wegen, vangrail, verlichting, wegbewijzering en waarschuwingsborden, worden aangelegd, geplaatst en afgebroken terwijl het verkeer rustig door kan rijden. Op- en afritten blijven bruikbaar voor het verkeer. De rijstroken zijn soms wat maller maar de gehele route blijft vaak zijn oorspronkelijk aantal rijstroken behouden.vOnze wegenbouwers zijn grote tovenaars. Een opdracht uitvoeren en gelijktijdig het verkeer doorgang laten vinden. Chapeau!
